sonraki »

[Mustafa Cilasun]

Ne varsa senden kalan, hiç çıkmıyor aklımdan!

Artık bir kere elveda demiştim
İçim titreyerek
Melalim gözyaşı dökerek
sessizliğin kadrine iltica ederek
Çaresizdim, hüzün içinde nihayete erdirmiştim


Söz verviştim
yüreğimin sesini ötelemiştim
ve sessizce boyun bükmüştüm
Ey hak diyerek, sinemin derinliğine çekilmiştim


Sanki bir akar su gibiydim
Fevkalade kederliydim
Çaresizdim
Ne yapabilirdim
Baki kalması için çekilmiştim


Ne kadar dertlensem
Ve hata kimseye bir söz etmeden gizlesem
 Onunla gömülüp serinlesem
İnlesem, kelamı edebiyle serdetsem
Çektiğim ahlarla yetinip sürura erişsem


Efkarın her halinde yüreğimi demlesem
Ve fakat hiç şikayet etmeden nefeslenmeyi becersem
Ve ne varsa geriye kalan bir bir şehretsem
Ruhumu şad edip kanaatle nihaye erdirsem


Elvedalar ne kadar zor
Sanki yüreğin bakirliğinde en şiddetli bir kor
Ne ah çektirenin kim olduğunu sor
Ve ne de yaşanmışlık içinde ki hikmete ram ol
Çünkü hakikaten fevkala zor



Mustafa CİLASUN