sonraki »

[Parlak]

Arkadaşlar, Necip Fazıl Kısakürek başlığı altında yazılanlardan sonra bu yazıyı yazmaya başladım fakat bunun yerinin aslında felsefe bölümü olduğuna karar verdim. Sizleri tartışmaya davet ediyorum.

Her şeyin içinde siyaset, her şey onun aracı. Şiirler, filmler, kitaplar. İnsan hiçbir şekilde kendi eserinin siyasetin ürünü stresinden uzaklaşıp saflığa ulaşamayacak ne yazık bize ki. İnsanoğlu mutlu mu, daha mı çok huzur buluyor? Neye göre kaftanımızı biçip bizden öncekilerden ileriyiz diyoruz, olay daha az elimizi kullanıp bize zamanla gerek bıraktırmayacak teknolojiyi yaratmak mı, nereden bu kadar eminiz ileriliğin uygarlığın bu demek olduğundan, ya da listelediğimiz diğer unsurlardan, nasıl. Beki de olay sadece gelip burada huzurlu yaşamaktı, daha huzurlu olan daha ileri sayılmalıydı. Tabii bu hayaller artık ütopya olmaya yaklaşıyor galiba, çünkü DUYGULARIMIZ bile başka şeylerin esaretine giriyor. İnsanlar onun için şiir yazıyor, onun yüzünden hapse girip özgürlüğünü kurban veriyor, diğerlerini etkileyebilmek adına kendi duygularını bile kalıpların içinde anlatıyor, duygularının doğal bir şekilde dökülmesine izin veremiyor bazen bilinçli bazen sonradan kazanılmış yeni doğallığıyla. Siyaset daha çok şeyin içine girdikçe onu daha çok genişletiyoruz, o daha çok şeyi kapsıyor, bunlarla yeni çözülmesi gereken, belki de eskiden sorun olmayan şeyler sorun olarak karşımıza çıkıyor. İnsanın eseri belki içgüdüsel daha mutlu huzurlu yaşamı arayışında kullandığı giderek daha büyük boyutta kullandığı bu anahtarı sizce işe yaramış mı, yarıyor mu, ya da getirdiği eksileri daha mı çok olmuş? Tarihin rakamları büyüdükçe bizim de kendimizi küçük sayılarda yaşayanlardan daha üstün görmemizde bir yanılgı oluyor olamaz mı?